درد دل

بالهای آگاهی من

اقتدار پروازم،در وسعت بلا،در هوای طوفانی عشق تو،شکست

و باران چشم هایم را به آسمان و به دریا و به روح سبز جنگل،سپرد

اکنون در سینه ی خسته ی من،جوانه های تمنا شکفته است

باور نمی کردم که در نهایت می توان آغاز شد

راستی ای التهاب دل انگیز!

با دلهای شکسته و اشکهای سرشار چه می کنی؟

چقدر مهربان به من آموختی که پلاس کهنه رنج ها را راحت بپوشم

و راحتی را از شاخه ی رنج ها،صمیمی بچینم

و خوشنودی را با زبان درد مزمزه کنم و راه بیفتم

در جنگل محبت تو،زشتی ها و رنج ها،زیبا روییده اند

در آسمان عنایت تو،پرنده های عاجز به معراج اقتدار رفته اند

در دریای طوفانی فیض،راستی چقدر آرامش گسترانیده اند

آیا در این ضیافت سرشار

مرا تنها و خالی می گذاری؟